Nowym instrumentem przewidzianym w Ustawie z 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi1, która weszła w życie 1 stycznia br., są dobrowolne porozumienia. Pojawiły się one w ustawie za sprawą Dyrektywy 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 20 grudnia 1994 r. w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych2, która dopuszcza taki sposób transpozycji art. 7 dotyczącego systemów zwrotu, zbiórki i odzysku opakowań oraz odpadów opakowaniowych. Wyróżnić można porozumienia wojewódzkie, uregulowane w art. 25 „ustawy opakowaniowej”, oraz porozumienia ogólnokrajowe, unormowane w art. 26 tejże ustawy.
Jednym z nowych instrumentów przewidzianych w ustawie o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi są dobrowolne porozumienia. Ustawa z 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi1 obowiązuje od 1 stycznia br. Genezą porozumień w niej ujętych są zapisy Dyrektywy 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 20 grudnia 1994 r. w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych2, która dopuszcza taki sposób transpozycji art. 7 dotyczącego systemów zwrotu, zbiórki i odzysku opakowań oraz odpadów opakowaniowych.
Pomocniczym narzędziem, zakładającym osiągnięcie celów założonych w polityce ekologicznej państwa, jest plan gospodarki odpadami. Problematyka planów gospodarki odpadami została uregulowana w dziale III Ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach1. Plany opracowuje się na poziomie centralnym i wojewódzkim w celu osiągnięcia celów założonych w polityce ekologicznej państwa, oddzielenia tendencji wzrostu ilości wytwarzanych odpadów i ich wpływu na środowisko od tendencji wzrostu gospodarczego kraju, wdrażania hierarchii sposobów postępowania z odpadami oraz zasady samowystarczalności i bliskości, a także utworzenia i utrzymania w kraju zintegrowanej oraz wystarczającej sieci instalacji gospodarowania odpadami, spełniających wymagania ochrony środowiska. Wymagana jest ich zgodność z polityką ekologiczną państwa. Ich zawartość uregulowano w art. 35 ustawy. Co ciekawe, w całym dziale III w odniesieniu do planów nie użyto pojęcia „recykling”.
Instytucje prawne wprowadzone w Ustawie z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach stają się przedmiotem coraz większej ilości orzeczeń sądowych. Jest to następstwem wejścia w życie nowego systemu gospodarowania odpadami komunalnymi i praktycznego ich stosow
Rozdział drugi Ustawy z 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi dotyczy rejestru podmiotów wprowadzających produkty, produkty w opakowaniach i gospodarujących odpadami. Zawiera on wyłącznie art. 10. Przepisy określające sposób prowadzenia rejestru ulokowane są w czwartym dziale w ustawie o odpadach1 – „Uprawnienia wymagane do gospodarowania odpadami oraz prowadzenie rejestru”. Częścią tego działu jest rozdział drugi, zatytułowany „Rejestr”, obejmujący art. 49-65. Artykuł 10 Ustawy z 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi2 (dalej: „opakowaniowej”) określa przedsiębiorców wykonujących działalność regulowaną w tejże ustawie, podlegających wpisowi do rejestru na wniosek (patrz art. 50 ust. 1 ustawy o odpadach). Pomiędzy nimi dokonano jednak rozróżnienia. Określeni w ust. 1 mają obowiązek złożenia wniosku zawsze, jeśli tylko prowadzą tego typu działalność. Są to przedsiębiorcy: będący organizacją odzysku (O.O.) opakowań, dokonujący wewnątrzwspólnotowej dostawy produktów w opakowaniach, eksportujący opakowania oraz produkty w opakowaniach, jak również wprowadzający opakowania i produkty w opakowaniach. Natomiast wskazani w ust. 2 składają wniosek o wpis do rejestru jedynie jeżeli zamierzają wystawiać odpowiednio dokumenty DPO, DPR, EDPO i EDPR (ich definicja zawarta w art. 8 pkt 1). Są to przedsiębiorcy, dokonujący wewnątrzwspólnotowej dostawy odpadów opakowaniowych, eksportujący odpady opakowaniowe oraz prowadzący recykling lub inny niż recykling proces odzysku odpadów opakowaniowych.
Obok kluczowego dla całej sfery odpadowej planu gospodarki odpadami, powstaje właśnie drugi fundamentalny dokument strategiczny w tej dziedzinie – „Krajowy program zapobiegania powstawaniu odpadów”. Ministerstwo Środowiska przedstawiło projekt tego aktu prawnego w lutym br., po czym przeprowadzono procedurę konsultacji społecznych. Dokument wzbudził spore zainteresowanie – zgłoszono 92 uwagi, z czego 41 przyjęto, 45 odrzucono, a siedem uwzględniono w części.
Pojawiające się w ostatnich latach ustawy przewidują obowiązki odnoszące się do edukacji ekologicznej dotyczącej odpadów. Najobszerniej problematyka ta została uregulowana w Ustawie z 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (dalej „opakowaniowa”)1. Obowiązki w tym zakresie są następstwem uregulowań zawartych w Dyrektywie 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 20 grudnia 1994 r. w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych. Dyrektywa opakowaniowa w art. 13, dotyczącym informacji dla użytkowników opakowań, określiła, że w ciągu dwóch lat od dnia określonego w art. 22 ust. 1 (jest to termin transpozycyjny dla tego aktu, który ustalony został na 30 czerwca 1996 r.), państwa członkowskie podejmują środki zapewniające uzyskanie przez użytkowników opakowań, w tym w szczególności konsumentów, niezbędnych informacji o: dostępnych im systemach zwrotu, zbiórki i odzysku, ich roli w przyczynianiu się do wielokrotnego użytku, odzysku i recyklingu opakowań oraz odpadów opakowaniowych, znaczenia oznaczeń stosowanych na opakowaniach istniejących na rynku, jak również odpowiednich elementach planów gospodarowania opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, określonych w art. 14. onadto państwa członkowskie wspierają przekazywanie informacji konsumentom oraz kampanie na rzecz poprawy świadomości.
Ustawa z 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi weszła w życie 1 stycznia 2014 r. Do tej pory ukazały się do niej tylko dwa rozporządzenia wykonawcze. Stawia to pod znakiem zapytania realność zastosowania wielu przepisów zawartych w ustawie w roku bieżącym. Sytuacja jest tym bardziej kuriozalna, że projekt ustawy „opakowaniowej” był dziełem rządowym, a takie wymagają przedstawienia sejmowi wszystkich obligatoryjnych aktów wykonawczych wraz z projektem. Przez ponad pół roku od przyjęcia ustawy minister właściwy ds. środowiska nie zdążył ich jednak wydać i opublikować. W artykule ujęto zestawienie aktów wykonawczych do ustawy wraz ze statusem prawnym oraz ewentualne konsekwencje ich braku.
Zmiany wprowadzone w wyniku nowelizacji ustawy Prawo wodne zawierają dość istotne z praktycznego punktu widzenia przepisy. Część z nich jest formalna, jednak podstawowe mają charakter merytoryczny.
Ustawa z 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (DzU poz. 888) wejdzie w życie 1 stycznia 2014 r. Ogólna charakterystyka ustawy została przedstawiona w artykule „Nowa ustawa o opakowaniach”1, natomiast celem niniejszego tekstu jest omówienie zadań jednostek samorządu terytorialnego. Obowiązkom organów administracji publicznej w zakresie gospodarki opakowaniami i odpadami opakowaniowymi został poświęcony rozdział 10 ustawy. Jednak zadania te regulują również przepisy zawarte w innych rozdziałach.
JavaScript jest wyłączony w Twojej przeglądarce internetowej. Włącz go, a następnie odśwież stronę, aby móc w pełni z niej korzystać.