Wyniki wyszukiwania - BazTech

1

Gospodarka surowcami krytycznymi w Polsce w ostatnim 10-leciu

Guzik Katarzyna, Burkowicz Anna, Kot-Niewiadomska Alicja, Figarska-Warchoł Beata, Gałaś Andrzej, Kamyk Jarosław, Lewicka Ewa, Szlugaj Jarosław

Przegląd Geologiczny

|

2025

|

Vol. 73, nr 10

909--912

EN

The article presents the key aspects of the critical raw materials (CRMs) management in Poland over the past decade. Only four of them are produced from primary sources in Poland. These are coking coal, helium, copper, and feldspathic raw materials. Poland has a dominant position in the EU in coking coal production (11.9 million tonnes in 2023), most of which goes to domestic coking plants. It is worth noting that our country is also virtually the only producer (440 tonnes in 2023) and major exporter of helium to European countries. This gas is produced from nitrogen-rich natural gas in one installation belonging to PGNiG S.A. Poland, which is also a significant European producer of copper, both concentrates and refined metal (592.4 thousand tonnes of refined copper in 2023). On a European scale, Poland has remained the largest copper mine producer in recent years, while in terms of smelting production, it is the second most important supplier. The latest list of critical raw materials, published in 2023, also includes feldspathic raw materials. They are extracted in Poland by several producers, but for unknown reasons, the production volume of this type of raw material in Poland has not been included in the European statistics. In the case of the remaining 30 critical raw materials, domestic demand is fully covered by imports. These include, above all, metallic raw materials that are crucial for the development of the electronics and electrical industries, the automotive industry, the production of renewable energy sources, and the defence industry. Among the critical raw materials analysed, coking coal and phosphates were imported to Poland in the largest quantities (over 1 million tonnes). Larger quantities (more than one hundred thousand tonnes per year) were imported in the case of feldspathic raw materials, copper concentrates, manganese, as well as titanium ores and concentrates, bauxite, metallic silicon, elemental phosphorus, barite and graphite. Imports of other raw materials generally did not exceed a few thousand tonnes per year. In terms of import value, platinum metals and coking coal dominated the supply structure. Among the raw materials critical for the EU, the largest quantities consumed in Poland are coking coal, feldspathic raw materials and phosphorites.

2

The impact of the war in Ukraine on the supply of selected raw materials to Poland and to the European Union

Lewicka Ewa Danuta, Burkowicz Anna, Babii Kateryna, Riumina Daria, Szlugaj Jarosław, Kamyk Jarosław, Gałaś Andrzej

Gospodarka Surowcami Mineralnymi

|

2025

|

Vol. 41, iss. 3

5--43

EN

This article provides an up-to-date picture of the consequences of Russia’s armed aggression (supported by Belarus) against Ukraine for the economy of selected non-energy mineral raw materials in Poland and the European Union. Three years from February 2022, when Russia invaded Ukraine, escalating a conflict that began in 2014, it is possible to assess the implications of the war for the Polish industry, as well as its impact on the EU due to the disruption of supplies of certain mineral raw materials from Russia, Belarus and Ukraine. The article also highlights the current challenges facing the Ukrainian mining and processing industry due to limited logistics and war damage, particularly in the eastern part of the country. One of the most significant phenomena to emerge following the outbreak of full-scale conflict is the need to rebuild raw material supply chains in European Union countries. Among the non-energy commodities imported from countries involved in the war, the most significant in terms of value of supply and actual share in satisfying demand in Poland were selected: iron ores and concentrates, carbon black, ferroalloys, nickel, kaolinitic clays (ball and refractory clays), aluminium, potassium salts, lithium oxides and hydroxides. The sectors most at risk from reduced supplies of these minerals have also been identified. These are mainly the iron and steel, and non-ferrous metals industries, and consequently the construction, transport, machinery, engineering, and other related industries, as well as the ceramics industry. Possible measures to reduce supply disruptions for the raw materials analysed include finding new sources (diversification of imports, substitution, growth of domestic production) and improving the efficiency of recycling and the use of secondary raw materials.

PL

W artykule przedstawiono konsekwencje agresji zbrojnej Rosji (wspieranej przez Białoruś) na Ukrainę dla gospodarki wybranymi nieenergetycznymi surowcami mineralnymi w Polsce i Unii Europejskiej. Po trzech latach od inwazji można ocenić implikacje wojny dla polskiego przemysłu, a także jej wpływ na UE w związku z zakłóceniami dostaw niektórych surowców mineralnych z Rosji, Białorusi i Ukrainy. W artykule podkreślono również obecne wyzwania stojące przed ukraińskim przemysłem wydobywczym i przetwórczym ze względu na ograniczoną logistykę i zniszczenia wojenne, szczególnie we wschodniej części kraju. Jednym z najważniejszych skutków wybuchu konfliktu na pełną skalę stała się konieczność odbudowy łańcuchów dostaw surowców w krajach Unii Europejskiej. Spośród surowców nieenergetycznych importowanych do Polski z krajów objętych działaniami wojennymi jako najistotniejsze pod względem wartości podaży i faktycznego udziału w zaspokojeniu krajowego zapotrzebowania wytypowano: rudy i koncentraty żelaza, sadzę, żelazostopy, nikiel, iły kaolinitowe (biało wypalające się i ogniotrwałe), aluminium, sole potasowe, tlenki i wodorotlenki litu. Jako sektory najbardziej zagrożone zmniejszonymi dostawami tych surowców zidentyfikowano: hutnictwo żelaza i stali oraz metali nieżelaznych, a co za tym idzie budownictwo, transport, przemysł maszynowy, inżynieryjny i inne, a także przemysł ceramiczny. Wśród działań mających na celu ograniczenie zakłóceń w dostawach analizowanych surowców wskazano poszukiwanie ich nowych źródeł (dywersyfikacja kierunków dostaw, substytucja, rozwój produkcji krajowej) oraz poprawę efektywności recyklingu i wykorzystania surowców wtórnych.

3

Undeveloped deposits of sand and gravel aggregates with potential strategic importance in Poland

Guzik Katarzyna, Kamyk Jarosław, Kot-Niewiadomska Alicja

Gospodarka Surowcami Mineralnymi

|

2024

|

T. 40, z. 1

105--124

EN

The paper presents the results of the valorization of sand and gravel aggregate deposits in Poland. The study aims to identify the most valuable deposits of potentially strategic importance that require protection. Undeveloped gravel deposits (gravel content above 70%) with resources exceeding 10 million tons and sand and gravel deposits (gravel content 25-70%) with resources above 20 million tons were selected for analysis. The valorization of deposits was carried out using two multi-criteria methodologies. The first of them was proposed by Nieć and Radwanek-Bąk (2013, 2014), while the second one was developed as part of the MINATURA 2020 project (Galos et al. 2016). They include criteria regarding a degree of geological knowledge, raw material quality and quantity, mining attractiveness, and the accessibility of deposits for future exploitation resulting from environmental and land-use conditions. Out of 4,110 undeveloped deposits that constitute the national resource base for producing sand and gravel aggregates, only 8 gravel deposits and 64 sand and gravel deposits exceeded the threshold set for the volume of resources. As a result of the valorization, it was determined that most of the analyzed deposits, which can be considered as deposits of potentially strategic importance at the regional level, have limited availability due to environmental and land-use conditions. Only one gravel deposit and 7 sand and gravel deposits have simultaneously high resource quantity and quality and favorable geological and mining, environmental, and land-use conditions. The article also presents some recommendations regarding the need to adapt the valorization criteria to the specificity of deposits recognized for sand and gravel aggregate production.

PL

W artykule przedstawiono wyniki waloryzacji złóż kruszyw piaskowo-żwirowych w Polsce. Celem badań była identyfikacja najbardziej cennych złóż o potencjalnie strategicznym znaczeniu, które wymagają objęcia ochroną. Do analizy wytypowane zostały niezagospodarowane złoża kruszyw żwirowych (zawartość żwiru powyżej 70%) o zasobach powyżej 10 mln ton oraz złoża kruszyw piaskowo-żwirowych (zawartość żwiru 25-70%) o zasobach 20 mln t. Waloryzacja została przeprowadzona przy użyciu dwóch wielkokryterialnych metodyk oceny złóż, z których pierwsza zaproponowana została przez Niecia i Radwanek-Bąk (2013, 2014), a druga opracowana została w ramach projektu MINATURA 2020 (Galos i in. 2016). Ocenie podlegają w nich kryteria dotyczące stopnia rozpoznania budowy geologicznej, walory surowcowe kopaliny (wielkość i jakość zasobów), atrakcyjność górnicza oraz dostępność złóż dla potrzeb ich przyszłej eksploatacji wynikająca z uwarunkowań środowiskowo-przestrzennych. Spośród 4110 niezagospodarowanych złóż stanowiących krajową bazę zasobową do produkcji kruszyw piaskowo-żwirowych tylko 8 złóż żwirów oraz 64 złoża piasków i żwirów przekroczyło wyznaczony próg zasobów. W wyniku przeprowadzonej waloryzacji ustalono, że większość analizowanych złóż, które mogą być rozważane jako złoża o potencjalnym znaczeniu strategicznym na poziomie regionalnym, posiada ograniczoną dostępność z uwagi na uwarunkowania środowiskowe i planistyczne. Tylko jedno złoże żwirów oraz 7 złóż kruszyw piaskowo-żwirowych posiada jednocześnie korzystne walory surowcowe, geologiczno-górnicze, środowiskowe oraz planistyczne. W artykule przedstawiono rekomendacje dotyczące potrzeby dostosowania kryteriów waloryzacji do specyfiki złóż udokumentowanych w grupie piasków i żwirów wykazujących przydatność do produkcji kruszyw.

4

The Russian-Ukrainian war versus the mineral security of Poland

Lewicka Ewa Danuta, Burkowicz Anna, Czerw Hubert, Figarska-Warchoł Beata, Galos Krzysztof, Gałaś Andrzej, Guzik Katarzyna, Kamyk Jarosław, Kot-Niewiadomska Alicja, Szlugaj Jarosław

Gospodarka Surowcami Mineralnymi

|

2022

|

T. 38, z. 3

5--30

EN

This work is an attempt to determine the scale of threats to the mineral security of Poland in the area of non-energy raw materials resulting from Russia’s invasion of Ukraine. In particular, it aims to identify those industries whose proper functioning may be threatened in the face of the limited supply of raw materials from three directions – Russia, Belarus and Ukraine. An element of the analysis was also the indication of possible alternative sources of the supply of these raw materials. For this purpose, the directions of imports to Poland of about 140 non-energy raw materials in 2011–2020 were analyzed. As a result, about thirty raw materials were selected, the supplies of which came from, among others, at least one of the three mentioned countries. To determine the raw materials for which the disruption of supplies may have the most serious impact on the functioning of the Polish economy, the following criteria were adopted: a minimum 20% share of these countries in covering the domestic demand in 2020, and a minimum value of these imports in 2020 of 20 million PLN. These threshold conditions were met by eight raw materials: iron ores and concentrates, carbon black, potash, aluminum, ferroalloys, nickel, ball clays and refractory clays, and synthetic corundum. Among these, the need to change the directions of supplies applies to the greatest extent to iron ores and concentrates, aluminum and nickel, while in the case of non-metallic raw materials, it applies most to ball clays and refractory clays and potassium salts. These are among the most important raw materials necessary for the proper functioning of the national economy, but their shortage or disruptions in the continuity of their supplies pose a real threat to the mineral security of Poland.

PL

Niniejsza praca jest próbą określenia skali zagrożeń, wynikających z inwazji Rosji na Ukrainę w zakresie bezpieczeństwa surowcowego Polski w obszarze surowców nieenergetycznych. W szczególności ma ona na celu wskazanie tych branż przemysłu, których właściwe funkcjonowanie może być zagrożone wobec ograniczenia dostaw surowców z trzech kierunków, tj. Rosji, Białorusi i Ukrainy. Elementem analizy było również wskazanie możliwych alternatywnych źródeł zaopatrzenia w te surowce. W tym celu przeanalizowano kierunki importu do Polski około 140 surowców nieenergetycznych w latach 2011–2020. Wyłoniono około 30 surowców, których dostawy pochodziły m.in. z co najmniej jednego z trzech krajów objętych konfliktem. Do wyznaczenia surowców, dla których zakłócenie dostaw może mieć najpoważniejszy wpływ na funkcjonowanie polskiej gospodarki przyjęto następujące kryteria: minimum 20-procentowy udział wymienionych krajów w pokryciu krajowego zapotrzebowania w 2020 r. oraz minimalna wartość importu z tych krajów w 2020 r. – 20 mln zł. Warunki te spełniało 8 surowców: rudy i koncentraty żelaza, sadza, sole potasowe, aluminium, żelazostopy, nikiel, iły biało wypalające się i ogniotrwałe oraz korund syntetyczny. Wśród tych surowców konieczność zmiany kierunków dostaw dotyczy w największym stopniu rud i koncentratów żelaza oraz aluminium i niklu, a w przypadku surowców niemetalicznych – iłów biało wypalających się i ogniotrwałych oraz soli potasowych. Należą one do najważniejszych surowców niezbędnych do właściwego funkcjonowania krajowej gospodarki, natomiast niedobór bądź zakłócenia ciągłości ich dostaw oznaczają realne zagrożenie dla bezpieczeństwa surowcowego Polski.

5

Nowa metodyka wyznaczania surowców kluczowych, strategicznych i krytycznych dla polskiej gospodarki

Galos Krzysztof, Lewicka Ewa, Burkowicz Anna, Guzik Katarzyna, Kamyk Jarosław, Kot-Niewiadomska Alicja, Szlugaj Jarosław

Przegląd Geologiczny

|

2021

|

Vol. 69, nr 10

654--665

EN

The paper presents a proposal for methodology of designation of the key, strategic and critical minerals, important for the mineral security of Poland. The authors proposed a comprehensive methodology for analysis of 148 individual minerals. When determining the key minerals, a criterion of average value of their annual consumption in Poland in the last decade (2009-2018) was adopted. This approach also regards to the general tendency of consumption of a given mineral and the net import reliance index. To determine strategic minerals, a two-stage analysis was performed, i.e. the identification of potentially strategic minerals that are indispensable for the sectors defined as crucial for the country’s economic security (based on an expert assessment), and – from among them – establishment of the list of strategic minerals on the basis of criteria of the average consumption value in recent years and the net imports reliance. For the identification of critical minerals, the methodology developed for the European Union with some significant modifications was adopted: all the minerals previously classified as key and/or strategic were granted the status of high economic importance in Poland, with disregarding of EU’s evaluation of the value of economic importance (EI) indicator. The second EU index – the supply risk index (SR) – for the determination of the critical minerals for Poland – was slightly reduced from 1.0 to 0.9. Based on the analysis conducted, three lists comprising 42 key, 24 strategic and 17 critical minerals indispensable for the Polish economy development were proposed. Identification of these minerals is of fundamental importance for further works on the Mineral Policy of Poland.

6

Forecast trends in demand for deficit key minerals for the Polish economy

Galos Krzysztof, Lewicka Ewa Danuta, Kamyk Jarosław, Szlugaj Jarosław, Czerw Hubert, Burkowicz Anna, Kot-Niewiadomska Alicja, Guzik Katarzyna

Gospodarka Surowcami Mineralnymi

|

2021

|

T. 37, z. 3

5--30

EN

The observation of trends in the demand for minerals is of fundamental importance in the long-term assessment of prospects for economic development in Poland. From among 148 minerals analyzed, 42 minerals are indicated as key minerals for the country’s economy, of which 22 were recognized as deficit minerals. These minerals have been the subject of this paper. For each of these minerals the forecasts of demand by the years 2030, 2040 and 2050 have been made taking the current trends in domestic economy and premises for the development of industries that are main users of these minerals into account. The most promising prospects for growth of domestic demand – with at least a two-fold increase by 2050 – have been determined for manganese dioxide, metallic: magnesium, nickel, silicon, as well as talc and steatite, while an increase by at least 50% have been anticipated for metallic aluminum, tin, metallic manganese, and elemental phosphorus. For natural gas and crude oil growing tendencies have also been predicted, but only by 2030. On the other hand, the most probable decline in domestic demand by 2050 may be foreseen for iron ores and concentrates, bauxite, metallic tungsten, magnesite and magnesia, as well as for crude oil and natural gas, especially after 2040. It seems inevitable that the deficit in the foreign trade of minerals will continue to deepen in the coming years. By 2030 this will mainly result from the growing importation of crude oil and natural gas, but beyond – by 2050 – further deepening in the trade deficit will be related to the growing importation of many metals as well as of some industrial minerals. After 2040, the negative trade balance can be mitigated by a possible decrease in foreign deliveries of hydrocarbons and iron ores and concentrates.

PL

Obserwacja trendów zapotrzebowania na surowce mineralne ma fundamentalne znaczenie w długoterminowej ocenie perspektyw rozwoju gospodarczego Polski. Spośród 148 surowców mineralnych poddanych analizie, 42 zostały wskazane jako kluczowe dla polskiej gospodarki. Spośród nich 22 zostały uznane zarazem za surowce deficytowe. Te ostatnie stały się przedmiotem niniejszej pracy. Na podstawie dotychczasowych trendów krajowego zapotrzebowania na te surowce oraz przesłanek rozwoju branż będących ich głównymi użytkownikami, wykonano prognozy rozwoju popytu do 2030, 2040 i 2050 r. Najbardziej obiecujące perspektywy – przy min. dwukrotnym wzroście zapotrzebowania do 2050 r. – stwierdzono dla dwutlenku manganu, magnezu metalicznego, niklu, krzemu oraz talku i steatytu, a zwyżkę o co najmniej 50% – także w przypadku aluminium, cyny, manganu oraz fosforu pierwiastkowego. Dla gazu ziemnego i ropy naftowej wzrost jest oczekiwany, ale tylko do 2030 r. Największe prawdopodobieństwo spadku popytu do 2050 r. dotyczy rud i koncentratów żelaza, boksytów, wolframu oraz magnezytów i magnezji, a także gazu ziemnego i ropy naftowej, w szczególności po roku 2040. W rezultacie, w najbliższych latach deficyt Polski w handlu zagranicznym surowcami mineralnymi będzie się pogłębiał. Do 2030 r. będzie to wynikać głównie z wciąż rosnącego importu ropy naftowej i gazu ziemnego, ale później – do 2050 r. – dalsze pogłębianie się deficytu w obrotach surowcami mineralnymi będzie związane z rosnącym importem wielu surowców metalicznych, w szczególności aluminium, krzemu metalicznego, niklu metalicznego i magnezu metalicznego, a także niektórych surowców niemetalicznych. Po 2040 r. to niekorzystne zjawisko może być złagodzone poprzez możliwy spadek importu węglowodorów oraz rud i koncentratów żelaza.

7

Wydobycie i import : struktura pokrycia zapotrzebowania na ropę naftową w Polsce w latach 1990–2017

Kamyk Jarosław, Kot-Niewiadomska Alicja

Przegląd Geologiczny

|

2019

|

Vol. 67, nr 11

891--898

EN

From the beginning of the 20th century until the interwar period, Poland was at the forefront of crude oil producers in the world, and then in Europe. Poland, as a result of war damage, and first of all territorial changes that occurred after World War II, lost significant resources of this raw material. At the same time, the development of oil demand, related to the economic recovery of the country, contributed to the need to develop imports, which during 1990-2017 increased from 13.0 million tons to over 24.0 million tons of crude oil. Poland, due to the technical configuration of domestic refineries, as well as the availability of the "Przyjaźń” pipeline, imports crude oil mainly from Russia. However, Polish refineries have the opportunity to develop alternative sources of supply through the availability of Naftoport in Gdańsk. Thus, the progressive diversification of supplies, causes a decline in the share of Russian oil (from 95% during 2001-2005 to 74% in 2017), for the benefit of raw material from the Middle East, but also North America or other European countries. The extraction of crude oil from domestic deposits increased in the analyzed period from 0.15 million tons to 0.94 million tons in 2017, but in recent years it covers only 3-4% of domestic demand.